Nandhang
lara, banget suwene. Mung arep nyawang srengenge wayah esuk, kaya-kaya ngenteni
thukuling jamur ing mangsa ketiga. Sepira ta abote, ngungak sedhela nglegani
karepe ati. Ah ya ngono, pancen yen dudu karep dilakonana bakale mung oleh
separo, kuwi wae menawa bejo, akeh-akehe malah “golek uceng kelangan delek”. Halah
geneya, jamanku sekolah biyen, wis pirang bocah wadon sing tak gawe lara, saiki
jumbuh apa kang dadi tumindakku nalika isih bujang tanggung. Seprana seprene
ngenteni wangsulan kang dadi pangajapku, rasane kaya ngudhali ati dhewe. Diah,
bocah ayu sing maraki gandrung atiku, tegel gawe lungka ana ing sajroning
pangarepku. Mbok iya o, dheweke ndang gelem tak rabeni. Wis ora betah aku
ngampet rasa kang ngadhul-adhul awakku iki. Saben-saben kudu ketar-ketir menawa
ana bocah lanang sing dolan neng ngomahe.
Limang
sasi, sangang sasi, genep setaun wangsulane ajeg: “yen jenengan kanti, entenana
bibar lulus sarjanaku”. Rada semeleh atiku barang krungu pocapane kaya ngono,
nadyanta aku dhewe kudu bisa nggondeli rasa kuciwaku.
Wanci
tibaning srengenge ing sisih kulon, “thilulit thilulit” hp-ku muni. Barang tak
delok, Pak Ratman nelpon. Yo pancene ngono, yen bose sing nelpon, hp-ne njuk
langsung disaut.
“Hallo,
Assalamualaikum Pak” , Suaraku lirih tur alon banget
“Waalaikumsalam”,
Pak Ratman sumaur
“Wonten
menapa Pak, kok njanur gunung nelpun kula”
“Ngene
lho, wingi Pak Ahmad, bos-e sing ana pusat Jakarta kae sakbibare maos
seratan-seratanmu ana ing redaksi, panjenengane kepencut menawa awakmu bakal
ditarik neng Jakarta”
Saknalika,
“deg” rah ana ing awakku kaya mandeg nggubel jantungku. Kaya-kaya ora bisa tak
percaya, impenku bisa kerja ana ing ibukota negara, Jakarta bakal kelakon.
Pancen wiwit pisanan nalika aku dadi wartawan
lokal ana ing Jogja iki, wis dadi pangarepku yen besuk bisaa nlapake sikil ana
ing tlatah panguasane pak Jokowi, Gubernur Jakarta sing saiki lagi njabat. Ora
suwe-suwe nunggu nglangut arepe ngungak kutha sing dadi sumber upa bocah enom-noman ing desaku, pendak
esuke, aku kudu wis check in ana ing Bandara
Adi Sucipto. Mangkat kono, aku wis keprana banget bungahe.
Sesasi
luwih sethithik, aku wis bisa ajeg karo pagaweyanku ana ing Jakarta saiki.
Kelingan kahanan ngomah, aku nelpun ngabari Simbah Kakungku lan sithik edhing aku
iyo paring kabar menawa artone wis dak-transfer. Gemati iya lumrah, amarga
kawit aku indhil-indhil nganti bisa gedhe saiki iya kasil upakarane simbah.
Bapak ibuku pisahan nalika aku umur 2 tahun, dadi bocah sing durung ngerti istilah
“pegatan”. Yo ngene, anak mbarep saka wong tuwa loro. Bapak budhal menyang
Kalimantan, bareng duwe bojo anyar. Dene ibu ora nganti let setaun saka pisahan
kuwi mau, Gusti ngersake. Yo lumrah to, menawa luwih gemati marang simbahe.
Ah
iya piye kabare, saiki aku wis mapan. Omah wis ngadeg gagah, gaji teka saben
wayah, gur kari nunggu wangsulane dhek Diah. Wis ora suwe maneh, aku bakal
nyandhing slirane. Rasa ana ing njero atiku iki krasa muyug-muyug arep ndang
dakculke nguyak bocah wadon kang gawe gandrung atiku patang taun kepungkur iki.
Kudune wis wayah lulus, nanging atiku kok iya isih thingak-thinguk. Mbabat rasa
penasaranku, hp dakjupuk. Eh, durung nganti tak urepke, hpne malah muni dhisik.
Ana sms mlebu. Dakbukak, sms saka dhek Diah. “kersane Gusti, Alhamdulillah
ujiane kula lulus mas”. Aduh-aduh, sirah sing maune kemutuk rasane kaya ketiban
banyu es, cleeesss. Bungah rasane. Ora suwe dakwangsuli, “aku iya melu seneng
dhek. Banget malah. Pancen, kabar kuwi sing daktunggu-tunggu. Kapan wisudane?”.
Aku nunggu rada suwe, ah iya lumrah, wong putri rak iya nyambut kana kene,
nyekel hp we menawa ana perlu wae. “cek guek”, hpku muni. Eh lha, smsku
dibales.
“Mbenjang
tanggal 20 Desember, Mas”. Ah, pengen banget rasane bisa ngancani dheweke
wisuda, nanging yen tanggal semono, aku kudu ngliput nang Amerika, wayahe udan
salju. Aduh kepriye iki. Bingung arep sumaur apa, aku mung jawab “mugo-mugo
lancar ya, Dhek”. Dheweke bales “inggih mas, aamiin”. Bocah ayu iki, pancen apa
perlune wae.
20
Desember wis kelewat, saiki wis sasi Januari. Aku wis bali nglangut meneh,
kekancan karo kahanane kutha sing paling awet macete. Tlakson muni kana kene,
montor sliwar-sliwer sakpenake dhewe. Ah, kuthane Indonesia.
Sasi
Pebruari aku duwe rencana muleh, tilik simbah, nadyan sing paling baku mung
arep nglirik paras ayune dhek Diah. Sakdurunge, aku nelpon simbah, menawa sasi
kuwi aku bakal mulih. Ora isin-isin aku njaluk yen wanci kuwi, aku pengen
ditembungke dhek Diah. Simbah iya saguh. Apa wae kang dadi ubarampite wis dakpasrahke
simbah. Januari akhir, aku nampa telpun saka dhek Diah. “mas, pripun kabare?”
“Apik
dhek, sliramu piye?”
“Alhamdulillah,
kula ugi sae mas”
“Ana
wigati apa, biasane aku ta sing telpun?”
"Hehe,
mosok jenengan terus sing telpun. Kula mboten pareng?”
“Yo
bukane ngono, iki ora biasa wae”.
meneng
rada suwe, njuk sumaur meneh.
“Maass”
“Iya
dhek?”
Menenge
suwe banget, njuk ora sumaur maneh. Aku nunggu. Ujug-ujug telpune mati. Tak
enten-enteni mugo-mugo dheweke telpon maneh, mbok menawa pancen ana sing arep
diomongke tenanan. Rong menit, limang menit, nganti rong puluh menit. Ah yo,
nek ngono aku wae sing telpon. Eh hla, tat tut tat tut jebule telponku ora
disauri. Bareng ngono, aku malah saya pengen ngerti, apa karepe Diah mau, mosok
gur takon ngono kuwi tok. Aku banjur ngirim sms “dhek, jane apa ta sing arep
kok-aturke?”. Ora let suwi, njuk dibalesi “Tanggal 24 Pebruari Insya Allah
badhe walimahan mas”.
Aku
bingung, maksude apa iki sing dikarepke Diah. Tak walesi smse “sapa karo sapa,
dhek?”. Jawabe cekak tur cetha banget. “Kula kaliyan mas Iwan”. Biyuuuh rasane
ati iki, kaya kesaut wesi panas bar dipanggang saka mawa sing mongah-mongah.
Jleg. Kaya-kaya sirah, jantung, tangan, sikil mrotholi dhewe-dhewe. Aku meneng,
suwiii banget.
Sejam,
rong jam, patang jam kelakon, aku kudu adu lambe iki. Diah dak-telpon.
“Hallo,
Assalamualaikum” wangsulane alus, adhem sisan. Apa bisa tega nyempalke atine.
Dak-jawab
“Waalaikumsalam” kepedhot kahanan ati sing wis awut-awutan. Clep klakep. Meneng
sawetara siji lan sijine.
“Dhek,
smsmu mau rak gur guyon ta?” aku nanjihke kasunyatan sing milara iki.
“Mboten
mas, menika saestu”. Wangsulane tetep wae alus, ning ngertia kok-ya kudu gawe
lara.
“Kok
sliramu banget tegele, wis ngerti barang tresnaku iki awit patang taun
kepengker. Sliramu iya saguh njaluk dienteni bubar lulus sarjana, kok saiki
malah mblenjani janji”
Meneng
suwe. Ora nyuwara. Mbasan sumaur dheweke omong nanging ora basa kaya biasane.
“Aku
iki wanita, Mas. Ora lumrah nggujek wong lanang sing dudu sapa-sapane. Nalika
aku ngabari lulus kae, Mas Iwan wis nglamar sesasi sadurunge. Aku iya bingung,
ngertia yen aku ki nunggu-nunggu sampeyan ndang mara ngalamar awakku. Bab janji,
aku nyuwun ngapura. Aku lan sampeyan ora duwe sesambungan apa-apa. Gur modal
janji, njuk sing tak gondeli apa?”
Aku
blas ra nyuwara. Atiku kaya ketali kabel listrik sing moncek lan isih ana
setrume. Nangis wis ora isa. Anane gur nyawang awak kang saya suwe saya
lungkrah. Mangan ra dadi daging, ora mangan rasa luwene wis ora krasa. Anane
mung sedhih. Ngeyem-ngeyemi ati dhewe. Lilakna wae Gas, kepeneran Diah oleh
bocah lanang sing apik budine, dhewekke uga kanca kenthelmu wiwit SMA nganti
kuliah.
Yuuh,
kepriye rasane ati iki.