Kahanan negara kok saya suwe tansaya ora karuhan. Sing mula bukane saka rega BBM mundhak, banjur mudhun mintip-mintip kaya munggah gunung merapi, maju saklangkah mundure ping pindho. We lha, bola-bali pancen kahanan, dadiya wong cilik bisane mung nyuwara paling dhuwur mung isa sambat karo nggresula. Musibah sing ora kira wujude, kaya longsor Banjarnegara, motor mabur Air Asia tiba, Banjir, pasar kobong, lan mbok menawa isih akeh maneh. Ora marem karo berita musibah, e lha dalah, kok isih ketambahan lelakone pejabat sing nemen ngisin-ngisinke ukum negara. Mbiyen ugawis nate kedadeyan, KPK vs POLRI, saiki kok dibaleni meneh. Dinalar-nalar kok ketemune mung isi kewan, endi sing cecak nglawan kadal, banjur alihan menyang kadal nglawan baya. Idhak-idhak melu mikir, malah kadhang kala nambahi bubrah.Sakora-orane yen direwangi mikir, negarane isa mapan lan mener, jenenge we lelakon, jebule malah uripe dhewe pating klawer. Wis, nek ngono luwih karuhan ngangsu banyu tinimbang melu nggrundhel bab negara, etuk-etukane mung kesel lambene.
Sore kuwi, udane rada anget.Adhem-adhem ana klemikan, tela goreng sing isih anget. ing emperan omah, anawong sakloron sing lagi guneman ngomongke kahanane negara.
Samijo : “kang kang, lelakone wongndhuwur kok ora uwis-uwis ta. Athik lek seneng banget nggawe susah uripe wong cilik. Malah saiki, selo-selone gawe dagelan sing marake bingung”
Samidi : “lha kowe njaluk singkepriye?”
Samijo : “Ya becike, kahanan negaraki, digawe sing luwih apik ora kaya ngene iki. Bar rampungan ngobrak-abrik kahanane wong cilik, ngunggahke rega BBM, banjur saiki gawe dagelan sing oramutu”
Samidi : “kok mbok arani ora mutuki, kepriye karepmu?” (sinambi nyulet geni, ngobong linthingan mbakone)
Samijo : “aku dhewe ya bingungkang, leh ku arep ngarani kepriye. Mung kira-kira, gek sing digoleki ki apa ya,kang? Ora kira-kiraa lelakone wong dhuwur, sing jarene wis nguntal bangku pendidikan dhuwur. Alah, tibake ora beda, isine mung rebutan wareg”
Samidi : “wong ki pancen rumangsakurang terus. Saya dituruti, tansaya kurang” (karo klepus-klepus ngisepirokoke)
Samijo : “mbok luwih penak dhewenek ngono, kang. Sing penting dinggo angsuran sapi ki ana”
Samidi : “lha ya mulane, sing penakki rak wong sing pas-pasan. Pas butuh, pas ana”
Bojone Samidi metu saka njero ngomah,banjur pradul karo bojone.
Yati : “Pak, aku kelalen arep matur njenengan. Untung wae kelingan”
Samijo : “waduh yu, kok wis kaya wong tuwa”
Yati : “ha mbok kira? Wong wis mbrojol papat kok, ora tuwa”
Samijo : “lha ning rak ora kaya Mbah Partiyem” (karo cengengesan, nglegeses)
Yati : “alah kowe kuwi, Jo”
Samidi : “kepriye kepriye, gek muniya, arep omong apa?”
Yati : “mau awan, Kang Satino rene.Nggoleki njenengan, jarene arep golek butuh”
Samidi : “arep nggo ngapa?”
Yati : “kae lho pak, yu Ngatni ki njaluk ditukokake motor sing ora nganggo gigi. Dikepiye-piyeke jarene ora bisa dipenggak karepe. Malah masa borong, nek ora ditukoke, wonge njaluk pegat. Aku mesak kepak Satino dadi kuru kaya ngana sawise ngrabeni randha kae”
Samijo : “malah karuhan kuwi, dipegat wae”
Yati : “ho’o ya, Jo. Ben isa ambegan rada dawa. Haha”
Samidi : “pira butuhe, jare?”
Yati : “lima setengah wae, jarene.Wong wingi ya bar ngedol kayu jati sing ana kidul pomahan kae. Payu pitung yutaapa pira kae.”
Samijo : “weh sida didol ta yu? Krungu-krungu kuwi bageane anak mbarep, patutan karo sing biyen”
Yati : “genahe. Wong pak Satino dhewe sing crita”
Samijo : “lha sesuk kepriye kuwi dadine. Nek sing mbarep ora trima. Ora wurung, gur rebutan bandha meneh kuwi”
Samidi : “e bola-bali wong urip,paribasan kaya cagak kabotan empyak”
Samijo : “ udu kebo nusu gudel takang?” (banjur ngguyu cengenges)
Yati : “kuwi rak kowe Jo”
Sawise padha rampung anggone mungkasi guneman, ana swara srak-srek uni sendhal ing plataran sing nembe seminggu wingi bubar dipelur.
Satino : “kula nuwun, wah kok sajak ayem iki”
Samidi : “lha nggih, usum udan ngeten nggih ajeng napa. Mangga-mangga pinarak mlebet, kang”
Yati : “nggih, mangga pak. Kula takmlebet, gek njenengan sekecakaken”
Satino : “nggih nggih nggih maturnuwun, weh ana kang Samijo barang iki” (sinambi salaman karo Samijo)
Samijo : “inggih niki, pak. Wau bar mbahas negara kalih kang Samidi”
Satino : “wah mirsani berita tipi sakniki, anane mung gawe aras-arasen”
Samijo : “ning garwane rak taksih kinyis-kinyis, pak” (ngguyu)
Satino : “hahahaha, kuwi beda perkarane”
Samidi : “kadospundi, pak? Wonten wigatos menapa, kok sajak njanur gunung”
Satino : “nggih niki blaka mawon,ingkang sepisan kula dolan mriki menika badhe silaturahim. Ingkang kaping kalihipun kula badhe ngrepoti njenengan”
Samidi : “Lah kok ngrepoti pripunta, sami rukun rak nggih sae pak. Gek butuhe panjenengan menika napa, gek kula saged mbantu napa. Rak ngoten nggih”
(kekalihipun sami ngguyu )
Satino : “lha nggih. Ngeten dik,bojo kula menika njaluk diboncengke motor matic. Gek gandheng kahanan boten wonten, kula badhe ngampil arta. Mbok menawi gadhah?”
Samidi : “wa lah, saking tresnane kalih garwa anyar nggih pak”
Satino : “haha”
Samidi : “bektahe pinten, mbok menawi kula gadhah?”
Satino : “nggih sekitar gangsal setengah, dek”
Samidi : “woh, nek mung 550 nggih wonten”
Satino : “nggih boten samonten”
Samidi: “lha pinten?”
Satino : “gangsal yuta setengah”
Samidi : “ ow, kula kinten namung 550 ewu. Nggih sekedhap kula pendhetke, nek wonten nggih”
Samijo : “kang kang, kowe kuwi!”
Samidi : “niki pak, njenengan etang riyin mangkih nek keluwihen” (kalih ngguyu njarag pak Satino)
Satino : (ngetang arta) “nggih,sampun cekap”
Samijo : “lha tirose nembe bar nyade kajeng, pak?”
Satino : “lha nggih, niku taksih kirang ngge imbuh-imbuh”
Yati : “mangga pak, diunjuk”
Satino : “o nggih nggih,maturnuwun”
Yati : “sampun cekap nggih pak butuhe?”
Satino : “nggih mugi-mugi dek.Nuruti karepe mbok wedhok”
Samijo : “karang taksih kinyis-kinyis, pak”
Satino : “ayu ning gedhe ragade”
(hahaha, padha ngguyu bebarengan)
Ana ing ruang tamu, Yati ngajari Lista sing lagi nggarap PR. Sawise rampung, Lista banjur dikeloni, sajak turunewis angler, Yati banjur ninggal metu saka kamare Lista.
Yati : “loh pak, kok durung sare?”
Samidi :”isih ana gaweyan iki.Lista wis turu?” (karo tak tik- tak tik, ngetik ana ing laptope)
Yati : “uwis, kayane kekeselen sedina mau akeh kegiyatan ana sekolahane. Diwarahi nggarap PR wedhengklak-dhengkluk kaya mbah Partiyem”
Samidi : “ya lumrah, wong turunmbahe”
Yati : “dadi ora turunbapak-ibune?” (karo njiwit lengene sing kakung)
Samidi : “aduh, lara lho”
Tansaya wengi, swasana omah tansaya sepi. Mung ana swara jangkrik lan mesin ketik. Wis jam 12 punjul limang menit.
Yati : “Pak, mbok uwis ta. Gekngaso wis wengi iki”
Samidi : “ora papa, turu dhisik wae”
Yati : “Pak, aku kok dadi kelingan pak Satino ya?”
Samidi : “kowe jatuh cinta karo mbah Satino?” (karo ngguyu nggarapi bojone)
Yati : “hush! Ngono lho! Kae apa bojone ki ora mesakke nek pak Satino ki wis sepuh. Mbok ya nduwe karep ki orasakenyeh-enyeh. Dikira bojone ki duwe tambang emas, po?”
Samidi : “mulane, dhewe ki kudu isa njupuk piwulang sing apik saka uripe wong liya. Sanadyanta, uripe wong kuwi orarupa, ning mesthi ana sing isa dijupuk pelajarane”
Yati : “aku kon kaya bojone pak Satino kae? Sing dandan cantik amben dina, saba salon seminggu ping sepuluh? Nganggo gelang emas pating krompyang? Mbok wegah, pak pak. Trima nganggo pupure anake dhewe, rambut tak krudungi. Rak mayar ta duwe bojo aku?”
Samidi : “hahaha. Ora perlu ningsalon, wis ayu kok bojoku ki”
Yati : “halah, gombal!”
Samidi : “hahaha, gene ngerti. Singbaku, kaya sing tak omongke mau sore. Wong urip kuwi aja nganti kaya cagak kabotan empyak. Kekarepan karo kemampuane ora jumbuh. Mulane, bener jarene wongtuwa jaman biyen, urip kuwi samadya wae”
Yati : “iya ya pak. Sing pentingisa nyekolahke anak, karo isa mbantu tangga kuwi wis nyenengke banget. Kaya oleh donya saisine”
****
Ngakune kuliah neng bahasa Jawa, didhawuhi gawe cerkak we nganti njungker njempalik. ora papa, sing penting latian sek! semangat bae lah!

